هواللطیف

یکی دو روزی هست از میهمانی ده دوازده روزه اصفهان برگشته ایم تهران. 15 رمضان است، ماه به نیمه رسیده و قرص قمر کامل شده و عید هم هست.

شادی این عید سالهاست در دل من شادی ویژه ای است. نه الزاما برای این که خودم هم زاده ماه رمضانم و اتفاقا به تاریخ قمري همین سه روز پیش تولدم بود! به این خاطر که همیشه ارادت قلبی دیرينه خدمت امام حسن علیه السلام داشته و دارم و به حمد الله هیچ گاه دستمان از دامان کرامت وسیع و واسع آقایمان کوتاه نبوده. و این را خوب آموخته ام که "از کريم کم نخواهید".

 سحری را تازه خورده ایم و بعد از نماز صبح نشسته ایم توی منزل به درک بین الطلوعین یکی از بهترين روز های سال. محمود کريمی توی اسپیکر لپ تاپ می خواند:

شب سحر شد
شب بخشش گناه بشر شد
قمر ماه رمضون جلوه گر شد
آقامون علی پدر شد...

به این فکر می کنم که چقدر اتفاق مهم و بزرگی است پدر شدن، و این وقتی ضرب شود در مقیاس بزرگی آدمها می بینیم چقدر باشکوه بوده پدر شدن حضرت امیر؛ به دنیا آمدن اولین فرزند برومند وصی رسول الله، کسی که سید جوانان اهل بهشت است، مردی که کریم آل طه لقب دارد،  امام حسن مجتبی علیه السلام.

توی دلم می گویم:

"دل حضرت خیلی شاده امروز..."

و زمزمه می کنم:

"مولاجان! ما که مدینه و نجف نیستیم بیایم آستان بوسی کنیم و شاد باش بگیم، از همین جا قبولمون کنین، مبارک باشه آقا!"

و چشم می دوزم به تصویر حرم حضرتش...

و ایوان طلا...

ایوان نجف عجب صفایی دارد...

عکس از "سایت الکفیل" است و عکاسش هم "احمد الحسینی"

این حدیث از آقا امام حسن هم باشد عیدی ما به شما:

«لا أَدَبَ لِمَنْ لا عَقْلَ لَهُ، وَ لا مُرُوَّةَ لِمَنْ لاهِمَّةَ لَهُ، وَ لا حَیاءَ لِمَنْ لا دینَ لَهُ.»

كسى كه عقل ندارد، ادب ندارد
و كسى كه همّت ندارد، جوانمردى ندارد
و كسى كه دین ندارد، حیا ندارد

یا علی مدد