هواللطیف

اینجا چایخانه با صفای یک حسینیه قدیمی و اصیل در شهر "مراغه" است. حسینیه "حاج غفار" که اولین و قدیمی ترین حسینیه این شهر مذهبی، تاریخی، زیبا و خوش آب و هواست. دو سه شب پیش وقتی دسته جمعی رفته بودیم اینجا، بعد از مراسم که خلوت شده بود، اجازه گرفتیم و سری به آبدارخانه زدیم. دوربین عکاسی همراهم نبود و با تبلت مهتاب عکس گرفتم. اما نفر دیگری هم از من عکس گرفته بود.

واقعا جزو دیدنی ترین مکان هایی است که در زندگی ام به آن قدم گذاشته ام. جایی که انگار تمام یک قرن و خرده ای عزاداری های مردمانش را در حافظه دیوارها، آجرها، پنجره ها و خاک آن قطعه زمین کوچک ذخیره کرده است. جایی که دلت نمی خواهد ترکش کنی و وقتی هم از آن خارج شدی حسش رهایت نمی کند. جایی که معنای واقعی "روح داشتن بنا" را برای هرکسی معنا می کند... 

این همه ماجرا نیست اما همه اش همین است: یک حسینیه نقلی با بنایی شش گوشه و کتیبه هایی دلربا، یک آبدار خانه نقلی تر و دو بیت شعر: 

 

سماوري كه به بزم "حسين" مي جوشد 
بخاررحمت آن جرم خلق مي پوشد 
حديث كوثر و تسنيم و سلسبيل مگوي 
بگو حكايت مستي كه چاي مي نوشد

  

یاعلی مدد