در مقتل‌الشمس آمده است:"ابوثمامه‌عمرو بن‌عبدالله صائدي" چون قتل پي درپي ياران را ديد، به حسين(علیه‌السلام) عرض كرد: ياابا عبدالله فدايت شوم! اين لشگر به تو نزديك شده‌اند، اما تا ما كشته نشويم تو را نكشند، من دوست دارم و اگر خدا بخواهد نماز را كه اينك وقت آن رسيده است برپاي دارم و آن گاه نزد خدا روم.

حسين (علیه‌السلام) فرمود: نماز را يادآور شدي، خدا تو را از نمازگزاران قرار دهد، آري اول وقت است. از اينان بخواهيد ازما دست بردارند تا نماز بخوانيم.

چون اين پيام به دشمن رسيد، حصين بن تميم گفت: نماز شما قبول نيست. حبيب بن مظاهر پاسخ داد: به گمان تو نماز خاندان پيامبر قبول نيست؟ ولي نماز مي‌خواره‌اي چون تو قبول است؟
امام (علیه‌السلام) به زهير بن قين و سعيد بن عبدالله حنفي دستور داد، از هجوم دشمن پيش‌گيري كنند، سپس آن حضرت نماز ظهر را با نيمي از يارانش به پاداشت و چون در محاصره دشمن بود نماز خوف به‌جا آورد.

گفته‌اند سعيدبن عبدالله حنفي،جلوي حسين(علیه‌السلام) ايستاد و خود را هدف تيرهاي دشمن قرار داد او پيوسته از امام نگاه‌باني مي‌كرد به گونه‌اي كه حسين(علیه‌السلام) به هر سو كه مي‌گرديد او پيش رويش خويشتن را سپر مي‌ساخت تا هنگامي كه بر اثر تيرهاي بسيار توانش را از دست داد و بر زمين افتاد و در اين حال مي‌گفت:
پروردگارا! لعنت عاد و ثمود را بر آنها بفرست و پيامبرت را از جانب من سلام برسان و آن‌چه از درد و زخم را كه به من رسيده است، به او ابلاغ كن، كه من در ياري فرزند دختر پيامبرت تنها پاداش تو را خواهانم.


آیا خواندن نماز ظهر عاشورا در میدان نبرد، که خطر جانی بسیار داشت کار صحیحی بود؟