هواللطیف

آخرین احترام نظامی

به بهانه هفته دفاع مقدس و سی امین سال آغاز جنگ

در خیابانهای تاریک صدای گلوله می پیچد. نفر برهای ارتشی در مقابل خانه های قدیمی بعضی از محله ها توقف می کنند. سربازان از آنها پیاده میشوند و صندوق های چوبی سنگین را از نفربرها بیرون می آورند و با سلاح های خود تیرهوایی شلیک می کنند. شلیک گلوله، آخرین احترام نظامی برای سربازان کشته شده در بغداد است.

شب ها، ارتش کشته شدگان را به خانواده هایشان تحویل می دهد. آنها امیدوارند که چشمان کنجکاو، شاهد و تماشاگر انتقال و تحویل تابوتها نباشند.

به هنگام نبردهای اطراف شهر بندری بصره در جنوب، کامیون ها در بعضی از شب ها در مقابل بیش از 500 خانه توقف می کردند و اجساد را تحویل می دادند. کاملا متفاوت با ایران، مردم عراق اجازه ندارند عزاداری انجام دهند. حتا باز کردن در تابوت هم برای خانواده قربانی هم ممنوع است.

به خاطر این که به هنگام حمله ایران در منطقه بصره تلفات عراق به صورت قابل ملاحظه ای افزایش یافته، (طبق ارز یابی تا 10 هزار کشته) ارتش عراق از انتقال کشته های خود به پشت جبهه عاجزند. بنابر این تاکسی ها مجبور شدند اجساد روی هم انباشته کشته ها را که بعضی از آنها قابل شناسایی نبوده را از کامیون های دارای سردخانه مستقیما و با سرعت زیاد، به رایگان به خویشان آنها تحویل دهند.

مدت هاست دیگر دولت عراق مثل سالهای اول جنگ به خانواده ها برای هر کشته یک اتوموبیل تویوتا نمی دهد. حتا دیگر ماموران پلیس در مواجه با این که بازماندگان کشته شدگان، پرچم سیاه نشان عزاداری را بر بالای خانه ها نصب می کنند، نگاه های خود را بر می گردانند؛ چراکه این عمل ممنوع و با جریمه مالی همراه است...

بخشی از گزارش خبرنگار اشپیگل آلمان
( 1365/12/21 روزنامه کیهان)

قبلا هم در همین رابطه داشته ایم:

1- به راستی که بودند؟

2- ببین که غربت یک شهر با من است اکنون

3- آمده بودند که بمانند

4- ایستادند تا بمانیم

5- مردی بدون دست

یا علی مددی